Rozmyślałem dziś po południu nad tym że, moim zdaniem, jedyne możliwe zwycięstwo nad czasem łączy się z wiernością ( jakże głębokie słowa Nietzschego: Człowiek jest jedyną istotą, która składa przyrzeczenia). Nie ma stanu uprzywilejowania, który by nam pozwolił przekroczyć granice czasu. Lecz należy rozumieć że wierność nie ma pozostać jałowa i, co gorsza, ograniczać się do czystego uporu, winna mieć za punkt wyjścia to, co nazwałbym absolutną daną ( w najwyższym stopniu odczuwam to w stosunku do istot, które kocham). U żródeł musi się znajdować doświadczenie oddania; coś nam zostało powierzone, tak że jesteśmy odpowiedzialni nie tylko w stosunku do siebie samych, lecz wobec czynnej i wyższej zasady. Jak mniemam odczuwam trwogę przywiązania. Należy na to wszystko zasłużyć, ale nawet wtedy możemy zostać oszukani...Dziwna rzecz - a jednak tak jasna - będę nadal wierzył tylko pod warunkiem, że będę nadal zasługiwał. Zachwycająca współzależność.